Του Μαρμαρινού
Κατάθεση μυστική προς διάσωση των εν καρδία εσαεί
Η παράσταση του Μαρμαρινού συνομιλεί με το κομμάτι εκείνο της ελληνικής παράδοσης που συχνά απωθείται. Η γλώσσα του, σπαράγματα του Πεντζίκη, σιορανικοί και τραγουδιστικοί απόηχοι, λόγια του έρωτα και της καθημερινότητας ιδωμένα από τη σκοπιά μιας αρχιτεκτονημένης λειτουργίας με ένθετες(ή έκθετες...) προτάσεις του συναξαριστή...
Εξαίρετη εισαγωγή με την πάλη του Εγώ και του Εσύ να δημιουργεί μια ένταση που σε παρασέρνει, κατόπιν επεισόδια που ανιχνεύουν το χριστιανικό στίγμα (το αποτύπωμα μιας υλιστικής θεολογίας στα δικά μου μάτια) στην πιο πραγματική, καθόλου συμβολική, καθημερινή του έκφανση και τέλος, μια επίκληση στο άνοιγμα του εγώ, ένα τσίγκλισμα για δράση, για δράση αγαπητική.
Βίοι ανθρώπων, βίοι αγίων.
Ερωτήματα κοχλάζουν...
Attempts to show that Williams really was indebted to Nietzsche, redux
-
I am putting together a collection of seven previously published papers
(and three new ones) under the tentative title Nietzschean Studies: From
the Deat...
Πριν από 1 εβδομάδα

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου